Sir Arthur C.Clarke، نویسنده ی سرشناس انگلیسی و خالق ده ها اثر علمی-تخیلی؛ در سال ۱۹۱۷ در انگلستان به دنيا آمد و از سال ۱۹۵۶ سريلانکا را برای زندگی برگزید. او در همین سال ها بیمار شد و مدتی نیز روی ویلچر می نشست، تا اینکه 29 اسفند سال گذشته (19 مارس 2008) بر اثر مشکلات تنفسی در سن 90 سالگی در خانه اش در سریلانکا درگذشت.
او که در خانواده ای کشاورز به دنيا آمده بود، از سن ۱۳ سالگی با خواندن يک مجلهی علمی-تخيلی علاقه زيادی به فضا و دنيای تخيلی پيدا کرده بود و در 16 سالگی عضو انجمنی شد که درباره ی ساخت موشک هایی برای مخابره موج های رادیویی تحقیق می کردند. وی با نوع خاص نگاهش به مسافرت فضایی در آینده و همچنین دنیای رایانه، تخیل مردم را جذب خود کرد. توصیفات مشروح کلارک درباره ی سفینه های فضایی، ابررایانه ها و سیستم های ارتباطی سریع، مورد علاقه ی میلیون ها خواننده در سراسر جهان قرار گرفت.
کلارک در زمان جنگ جهانی دوم در نيروی هوايی سلطنتی بريتانيا مشغول به خدمت شد.
عکسی از سر آرتور چارلز کلارک
او در رشته ی فیزیک و ریاضیات از دانشگاه کینگز لندن فارغ التحصیل شد و مدال درجه یک فیزیک و ریاضیات را دریافت کرد. سپس به ریاست مجمع بین سیارات بریتانیا منصوب شد و به عضویت آکادمی اختر شناسان و مجمع اختر شناسان سلتنطی و بسیاری از سازمانهای علمی دیگر در آمد.
اين نويسنده ی بريتانيايی در سال ۱۹۴۶ موفق شد که نخستين داستان خود را به نام نقشه نجات بفروشد. شش سال بعد، انتشار کتاب کشف فضا که کتابی غير تخيلی بود، وی را مبدل به نويسنده ای پر فروش ساخت. اما شهرت واقعی او در سال 1968 فرارسید، زمانی که داستان کوتاهی به نام ((نگهبان )) را در قالب فیلمنامه نوشت تا فیلم ((2001؛ یک اودیسهی فضایی)) به کارگردانی استنلی کوبریک ساخته شود و به خاطر اين فيلم، همراه با کوبريک، نامزد دريافت جايزه اسکار برای بهترين سناريو شد.
این فیلم ماجرای دو فضانورد است که به ماه سفر می کنند و در آنجا با چیز عجیب و درخشانی به اندازهی انسان مواجه میشوند که آن را موجودات پیشرفتهای که خارج از منظومهی شمسی زندگی می کنند ساختهاند.
یکی از لوکیشن های فیلم اودیسه ی فضایی، 1968
کلارک که عضو هیأت امنای انجمن ملی هوافضای انگلستان بود و سال 1967 به عضویت افتخاری سازمان هوافضای امریکا نیز درآمده بود، در نوشتن مقالات و کتابهای علمی توانایی فوق العاده ای داشت. او پس از جنگ جهانی دوم -در سن 28 سالگی- طی مقاله ای با محاسبه دقیق نشان داد که اگر سه ماهواره در ارتفاع 36 هزار کیلومتری زمین قرار گیرند، می توانند تمام سطح کره را تحت پوشش خود قرار داده و امر مخابرات از هر نقطه زمین به نقطه دیگر را به راحتی انجام دهد. این نظریه زمانی مطرح شد که موشکها حتی قادر نبودند به ارتفاعات پایین در مدار دست یابند و اصولاً پرتاب ماهواره یک رویا به شمار می رفت. حدود بیست سال هم طول کشید تا اولین ماهواره، - سینکوم3 - به مداری که او پیش بینی کرده بود و بعدها به نام ((مدار کلارک)) لقب گرفت، فرستاده شود.
او که صاحب ۷ مدرک دکترای افتخاری در رشتههای مختلف تجربی و همچنین آخرین عضو بازمانده از گروه «بزرگان سه گانه ی علمی-تخیلی» بود (دو عضو دیگر این مجموعه «رابرت هاینلین» و «ایزاک آسیموف» بودند) در سال ۱۹۸۶ جایزهٔ آرتور سی کلارک را بنیان نهاد و هزینهٔ آن را (که در ابتدا ۱۰۰۰ پوند بود) تقبل کرد. این جایزه به بهترین اثر علمی-تخیلی منتشر شده در بریتانیا در سال پیشین تعلق میگیرد. از سال ۲۰۰۱ مبلغ جایزه به اندازهٔ عدد سال در تقویم میلادی پوند بریتانیا (یعنی ۲۰۰۱ پوند در سال ۲۰۰۱، و ۲۰۰5 پوند در سال ۲۰۰۵) افزایش یافت.
سی.کلارک در زمان حیاتش، بیش از صد کتاب داستانی و غیرداستانی نوشت، نامزد جایزه ی نوبل بود و بسیاری از پیش بینی هایش درباره جهان علم به واقعیت پیوست. او به خاطر کتاب "میعاد با راما" سه جایزهٔ هوگو، نبولا و جان کمپبل را دریافت کرد و همچنین هفتمین نفری بود که جایزه استاد بزرگ را که انجمن نویسندگان علمیتخیلی آمریکا به پاس یک عمر فعالیت موفقیتآمیز در زمینه داستان نویسی علمی-تخیلی اعطا میکرد، در سال ۱۹۸۶ به دست آورد.
در سال ۱۹۸۸ مشخص شد که به سندروم بازگشت فلج اطفال مبتلاست و از آن پس مجبور شد بیشتر اوقات با صندلی چرخدار حرکت کند. او اخیراً پیش از مرگش گفته بود: ((اغلب از من می پرسند دوست دارم در آینده با چه عنوانی در یادها بمانم. من در نویسندگی پیشینه ی طولانی درام، کاوش های زیر آب کرده ام و سازمان دهنده ی فضایی نیز بوده ام، با این حال دوست دارم به عنوان یک نویسنده مرا به یاد بیاورند.))
پرفروش ترین اثر او "3001؛ آخرین اودیسه" در 79 سالگی نویسنده منتشر شد.
کلارک بعد از دریافت نشان افتخار از امپراتوری بریتانیا، 1989
آثار:
شنهای مریخ (۱۹۵۱) پایان کودکی (۱۹۵۳)
نور زمین (۱۹۵۵) شهر و ستارگان (۱۹۵۶)
ریزش غبار ماه (۱۹۶۱) نُه میلیارد نام خدا (۱۹۶۷) [مجموعه داستان کوتاه]
۲۰۰۱: یک اودیسه فضایی (۱۹۶۸) میعاد با راما (۱۹۷۳)
امپراتوری زمین (۱۹۷۵) چشمههای بهشت (۱۹۷۹)
۲۰۱۰: اودیسه دو (۱۹۸۲) ۲۰۶۱: اودیسه سه (۱۹۸۸)
راما ۲ (۱۹۸۹) (همراه با جنتری لی) روحی از گرندبنکس (۱۹۹۰)
باغ راما (۱۹۹۱) (همراه با جنتری لی) راز راما (۱۹۹۳) (همراه با جنتری لی)
ریشتر ۱۰ (۱۹۹۶) (همراه با مایک مککوی) ۳۰۰۱: اودیسه نهایی (۱۹۹۷)
10 ریشتر (همراه با مایک مککوی)
بیشتر بخوانید:
حالا دنیا چیزی کم دارد. مدارهای زمین ایستور کلارک
2001؛یک اودیسه ی فضایی ویکی پدیا ویکی گفتارد
اودیسه های فضایی
